Sinds ze begonnen met groeien, zijn mijn borsten mijn grootste vriendinnen geweest. Goed, ze waren niet altijd comfortabel. Maar ik was blij dat ik ze had. Ik was dan misschien niet de knapste, of de dunste, ik had wel een stel goede borsten.

Sterker nog, volgens mij was dat het eerste wat Daan opviel tijdens dat gezamenlijke tussenuur op de middelbare school. De reden dat hij een praatje aanknoopte nadat we jaren terug samen in de brugklas zaten. Al zal hij dat waarschijnlijk ontkennen als je hem ernaar vraagt. (Het was natuurlijk mijn stralende persoonlijkheid.)

Mijn borsten als vijanden

Het afgelopen jaar veranderden mijn borsten van vriendinnen in vijanden. De liefde was plots over. De vriendinnen die ik had gekoesterd, hadden zomaar mijn leven kunnen beëindigen als ik de knobbel niet had gevoeld. Plotseling kon ik ze niet meer zien of luchten. Iedere keer dat ik mijn shirt uitdeed, was ik bang dat er iets aan ze was veranderd. Eerst was ik bang een teken te zien dat ik inderdaad kanker had, en later hield ik mijn hart vast, omdat ik bang was dat de tumoren waren gegroeid.  

Mijn operatie komt nu steeds dichterbij. En hoewel ze inmiddels mijn grootste vijanden zijn geworden, merk ik dat ik het moeilijk vind om afscheid van ze te nemen. Niet alleen vanwege de pijn en het herstel, maar ook omdat ik geen idee heb hoe het zal voelen na mijn reconstructie. Omdat ik nooit borstvoeding zal kunnen geven. Omdat ik bang ben dat het een lange tijd zal voelen alsof ze niet echt onderdeel van mij zijn.

Het is ook frustrerend. Net als veel meisjes en vrouwen heb ik een lijstje met lichaamsdelen waar ik niet tevreden over ben. Maar ik was steeds meer in staat om ook een lijstje te hebben met dingen waar ik wél blij mee was, zoals mijn borsten. Na zo’n dertig jaar gestruggled te hebben met mijn lichaam, was ik eindelijk op een plek waar ik (meestal) blij was met mijn lijf. En ik ben bang dat deze operatie weer roet in het eten gaat gooien.

Moeilijke keuze voor de reconstructie

13 oktober zal mijn operatie plaatsvinden. Dan verwijderen ze mijn borstweefsel om de kans dat de kanker terugkomt drastisch te verkleinen. Tijdens deze operatie zullen ze tissue expanders plaatsen: tijdelijke ballonnetjes die onder de huid worden geplaatst. Deze ballonnetjes worden langzaam opgevuld, totdat mijn borsten de gewenste maat zijn. Dat betekent in ieder geval dat ik niet meteen wakker word met mijn droomborsten en dat er op een gegeven moment nog een operatie zal komen voor een definitieve oplossing.

En voor die volgende operatie sta ik voor een moeilijke keuze. Ga ik voor een siliconenprothese? Die geeft een mooi resultaat en dat blijft ook zo: zelfs als ik tachtig ben, heb ik geen last van hangtieten. De operatie is ook korter, net als de hersteltijd. Maar je hoort weleens verhalen over de veiligheid van zulke protheses. Er is zelfs een heel laag risico op lymfeklierkanker. En dat voelt wel tegenstrijdig als ik mijn borsten laat verwijderen om niet nog een keer kanker te krijgen… Bovendien is de kans groot dat je deze protheses elke tien tot vijftien jaar moet vervangen door slijtage. Op mijn leeftijd betekent dat nog heel wat operaties.

Ik kan ook kiezen voor borsten van lichaamseigen weefsel. Vaak wordt hiervoor de buik gebruikt, maar een optie zouden ook mijn benen zijn. Het voordeel hiervan is dat ze natuurlijker voelen en ogen. Maar de operatie is langer, net als de hersteltijd. En je krijgt er wel meer littekens voor terug: op je buik of op je bovenbenen.

Dat ik na dit hele proces ook nog zwanger wil worden, maakt de keuze misschien nog lastiger. Allereerst moet een eventuele buikwond natuurlijk goed hersteld zijn, maar goed, dat geldt ook voor de rest van mijn lichaam. Het nadeel van een litteken op de buik is dat deze wel meegroeit tijdens de zwangerschap, maar niet meer kan ‘terugveren’ zoals de huid dat kan. Ook is de vraag hoe comfortabel dit zal zijn.

Kortom: genoeg om over na te denken. Hoewel ik het wel teleurstellend vind dat ik platter wakker word straks, heb ik hierdoor nog voldoende tijd om na te denken over welke definitieve oplossing ik wil. Ondertussen merk ik wel dat de amputatie en reconstructie veel met me doen. Ik slaap slecht en laat mijn tranen regelmatig de vrije loop. Het voelt echt als een rouwproces.

Eerste periode afgesloten in Turkije

Gelukkig hebben we de eerste rotte periode wel goed afgesloten. De vijf maanden chemo hebben we afgesloten met een weekje niksen in Turkije. Dat was perfect. Zoals mijn oncoloog het stelde: je zal nog wel moe zijn, maar je kunt thuis moe zijn of in de zon. Toen was de keuze snel gemaakt.

De dag voor vertrek was nog wel even spannend: ik was snotverkouden en kreeg koorts. Dat leverde een bezoekje aan de spoedeisende hulp op, want als je chemo ondergaat kan dit wijzen of uitmonden in iets ergers. Gelukkig bleek alles goed te zijn, en konden we na een kort nachtje naar Turkije vertrekken.

Of ik ook daadwerkelijk helemaal klaar ben met chemotherapie moet de operatie trouwens uitwijzen. Het weefsel dat daar wordt verwijderd wordt onderzocht. Mochten er nog actieve kankercellen gevonden worden, dan moet ik helaas nog een half jaar chemotherapie, maar dan in pilvorm. Duimen jullie met me mee dat dit niet aan de orde zal zijn?