Mijn haar eraf en de tweede behandeling
De tweede behandeling zit erop! Dit keer stond er slechts één infuus van een uurtje op de planning, dus we zouden zo weer buiten staan, dachten we. Maar dat liep even anders dan gepland…
In mijn vorige blog deelde ik al dat ik moeilijk te prikken ben. En het bleek woensdag maar weer dat daar niets aan gelogen is. Aangezien ze vorige week al de enige ader hadden gebruikt die een beetje aan de oppervlakte ligt, moesten ze een grote zoektocht starten naar een nieuw slachtoffer.
Op avontuur in het ziekenhuis
Twee lieve verpleegsters en drie keer mis prikken later, besloten dat ze me naar de uber prikker moesten sturen: een anesthesist bij de operatiekamer. Dat betekende: wachten op transport, mezelf van de stoel naar een bed verplaatsen, en vervolgens zo door het ziekenhuis gereden worden naar de uitslaapkamer van de OK.
Daar werd ik geholpen door een lieve vrouw met 33 jaar ervaring. Met grote ogen keek ik hoe ze na een paar seconden, ‘m in één keer in mijn hand prikte. Zo knap. “Wil je een ijsje?”, vroeg ze na afloop. In het kader van er maar het beste van maken, werd ik met infuus én perenijsje weer naar de dagbehandeling gereden.
Ook nu gaat het relatief goed met me: ik heb geen nieuwe bijwerkingen en als ik mijn energie goed manage, kan ik nog veel!
Mijn haar afknippen
Deze week stond verder in het teken van het afknippen van mijn blonde manen. Een heftig moment, zoals je je wellicht kan voorstellen, maar met een goed doel. Als ik mijn haar namelijk eraf knipte voordat het begint uit te vallen, kunnen ze een haarwerk van eigen haar maken. Zo kan je je toch nog een beetje jezelf voelen in een moeilijke periode.
Aangezien je haar al na de tweede behandeling kan gaan uitvallen, moest het dinsdagavond gebeuren. Mijn schoonzusje Femke is kapster en kwam het thuis bij ons afknippen. Dit was ongelofelijk fijn en daardoor viel het moment zelf me minder zwaar dan verwacht. Het was heel onwerkelijk om te zien hoe langzaam steeds meer staartjes werden afgeknipt en op de handdoek werden gelegd.
Eigenlijk net zoals toen ik mijn diagnose kreeg, kwam de klap bij mij later. Midden in de nacht werd ik wakker en daarna kon ik de slaap niet meer vatten. Mijn haar kriebelde, het voelde anders op mijn kussen, en bovendien voelde ik veel verdriet. Ik realiseerde me hoe de kanker een deel van mijn vrouwelijkheid afneemt: nu mijn haren, en straks mijn borsten.
Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder, en hoewel ik mezelf af en toe zielig vind, wil ik daar niet te lang in blijven hangen. Ik probeer het positieve van mijn korte haar in te zien, en vind het eigenlijk best stoer staan (na heel wat complimentjes van anderen).
De positieve kanten
Geen haren in je gezicht als je in de stad wat lekkers eet, minder tijd voor de spiegel ‘s ochtends, veel minder shampoo, en zo kan je nog heel wat meer bedenken. Het grootste voordeel is misschien wel dat ik wat meer uit mijn comfortzone ga en lekker met petjes en sjaaltjes kan experimenteren.
Het duurt nog een aantal weken voordat ik mijn blonde manen terugkrijg. Die zijn dan verwerkt in een soort haarband, waar ik wel altijd een petje, mutsje of sjaaltje bij moet dragen. Ondertussen ben ik daarom ook op zoek naar een pruik, zodat ik een beetje kan afwisselen. En wie weet, misschien omarm ik me straks mijn kale koppie ook nog. We gaan het zien!