Vanaf het moment dat ik op maandag, twee weken geleden, een flinke knobbel in mijn borst ontdekte, had ik het gevoel dat het foute boel was. Tegelijkertijd wil je jezelf niet gek maken. Het overgrote deel van knobbels in de borst is namelijk goedaardig, zoals de huisarts me ook meegaf. 

Door de grootte en het feit dat mijn tante en oma aan borstkanker zijn overleden, was het wel belangrijk om verder onderzoek uit te voeren. Je probeert alsnog van het beste uit te gaan. Maar de pijn in mijn onderrug, die erger werd naarmate de week vorderde, verklapte hoeveel spanning ik eigenlijk in mijn lichaam had. 

Het onderzoek

Het onderzoek begon op vrijdag met een mammografie. Iedere vrouw die er al eens één gehad heeft, weet hoe onprettig die zijn. Om het even passend plat te zeggen: je tiet wordt zo’n beetje plat geperst om een goede foto te kunnen maken. 

De echo en biopt die volgden, zal ik nooit vergeten. Trillend van de spanning lag ik met ontbloot bovenlijf op de radioloog te wachten die de echo zou doen. Toen hij na binnenkomst direct vroeg of ik iemand had meegenomen en of ik wilde dat ze Daan zouden roepen, voelde ik de bui al hangen.  

Ik bleek een plek van 40 mm in mijn borst te hebben, en twee plekjes in mijn oksel. Hij vertrouwde het niet en daarom was het noodzakelijk wat af te nemen. Eerst in mijn oksel, met een dunne naald. En vervolgens in mijn borst, met een (letterlijk misselijkmakend) grote dikke naald. Drie keer moest hij flink wat kracht zetten om bij de knobbel te komen. 
 

De diagnose

Na afloop viel het woord dat je eigenlijk niet wil horen: borstkanker. Met 100 procent zekerheid kon hij het niet zeggen, daarvoor moesten we de uitslag van het biopt afwachten. Maar zijn verwachting bleek te kloppen. Na een lang weekend wachten en afleiding zoeken (wat nogal moeilijk is met een beurse en blauwe tiet), en nog steeds proberen uit te gaan van het best mogelijke scenario, kreeg ik dinsdag de definitieve diagnose. 

Triple negatieve borstkanker, in de snelst groeiende graad. Hoewel er niets normaal is aan deze situatie, past dat wel binnen het plaatje van jonge vrouwen die borstkanker krijgen, volgens mijn verpleegkundig specialist. Mijn huidige behandelplan is 6 maanden chemo en vervolgens een operatie. 

De afgelopen tijd had ik eerst scans om te onderzoeken of de kanker niet is uitgezaaid. En is het weer gespannen afwachten. Natuurlijk probeer je weer van het beste uit te gaan. Maar inmiddels heb je al twee keer slecht nieuws gekregen. Je vertrouwt je eigen lichaam niet meer. Zonder dat je het door hebt gehad, is er iets kwaadaardigs in je lichaam aan het groeien. Bij elk pijntje of afwijkend gevoel, slaat je hoofd op hol. 

Het leven op z'n kop

Het is bijna niet te omschrijven in woorden hoe onwerkelijk het is om op je 30e de diagnose borstkanker te krijgen. In één klap staat je leven op zijn kop. Eigenlijk zouden we in april een droomreis maken. Kamperen en rondreizen in Namibië en op safari in Zuid-Afrika. De route was tot in detail uitgestippeld, ik begon erover tegen iedereen die maar wilde luisteren en de verrekijker was bij wijze van spreken al ingepakt. Het plan was daarna om te proberen zwanger te worden. 

In plaats daarvan start ik in april met vechten voor mijn leven. En starten we een traject bij de fertiliteitskliniek, omdat de chemo flink wat schade doet aan de eierstokken. Ik heb geen idee hoe de toekomst eruit gaat zien. Hoe ik me zal voelen. Wat ik allemaal wel of niet kan.

Wat ik wel weet, is dat ik er keihard voor ga knokken. De kanker laten winnen is geen optie. Niet voor mezelf. Maar zeker niet voor Daan. Mijn maatje, de liefde van mijn leven. Hallo universum. Na bijna 14 jaar samen, van tiener tot semi-volwassene (😉), zijn wij een package deal. Ik kan hem niet alleen achterlaten.

Maar ook door alle lieve familie, vrienden, collega’s en kennissen om me heen. Die langskomen voor knuffels, met zelfgebakken koekjes en cake, kaartjes en bloemen sturen. De ontelbare, ontzettend lieve appjes die ik heb gekregen doen me zoveel. Dank jullie wel. Hier haal ik veel steun uit.

Dagboek van een dertiger (met borstkanker) 

Schrijven is mijn uitlaatklep, al sinds ik een klein meisje was. Deze blog was voor mij daarom een logische keuze. Het helpt ook om iedereen op de hoogte te houden. Ik wil verslag doen van de komende periode zoals de meesten wel van mij gewend zijn, en zoals ik vroeger deed op mijn blog ‘Dagboek van een twintiger'.

Met heel veel eerlijkheid over onzekerheden, zelfspot en misschien zelfs een beetje too much information. In andere woorden: als ik door de chemo de longen uit mijn lijf kots, dan schrijf ik dat ook op. Dan ben je alvast gewaarschuwd!