Goed en slecht nieuws

Als ik dit schrijf, is het precies twee weken geleden dat ik ben geopereerd. Daarom wilde ik met jullie delen wat er de afgelopen twee weken is gebeurd. Er zijn heel wat tranen gelaten hier de afgelopen tijd, en daar neem ik jullie in deze blog in mee.

Wat is er precies gedaan bij de operatie?

Zoals ik eerder op Instagram al deelde was de eerste week na de operatie de zwaarste week van mijn leven, zowel fysiek als mentaal. Tijdens de operatie zijn mijn borsten geamputeerd met behoud van mijn huid en tepels, en zijn er tissue expanders geplaatst. Dit zijn een soort ballonnetjes die ze na de operatie iedere week of om de week gaan vullen met een zoutoplossing, door middel van een injectie. Ook zijn er in mijn linkeroksel drie lymfeklieren weggehaald en in mijn rechteroksel één.

Hoe ging het daarna?

Zoals je begrijpt levert dat pijn en ongemak op, maar gek genoeg vooral in mijn oksels. Tijdens de operatie zijn mijn borsten namelijk gevoelloos geworden. Ruk op de lange termijn, maar in deze fase een geluk bij een ongeluk, denk ik zo. Aan de onderkant van mijn borst heb ik nog wel gevoel, en daar zaten grote bloeduitstortingen die inmiddels geel zijn geworden. Zeker in het begin voelde ik me, in combinatie met de pijn in mijn oksels en van mijn drains, dus alsnog overreden door een vrachtwagen.

Het mentale aspect vond ik eigenlijk nog lastiger. Iedere keer dat ik mijn hemdje omhoog trok, was ik bang om tekenen van een infectie te zien. Angstvallig checkte ik mijn temperatuur, bekeken we mijn blauwe plekken (“Is die nou donkerder dan gisteren?”) en voelden we aan mijn tepels of ze nog warm (en goed doorbloed) waren.

Naast de wonden vond ik ook mijn ‘leeggelopen’ borsten confronterend om te zien. De plastisch chirurg heeft om te beginnen 150 cc in mijn tissue expanders gedaan. Ik denk dat je dit kunt vergelijken met een A-cup. Aangezien ik eerder een D-cup had, kun je je misschien voorstellen dat er nog veel ruimte om de tissue expanders heen zit, en mijn borsten er ingevallen uitzagen. Inmiddels snap ik waarom dit nodig is: er komt nog veel wondvocht en bloed vrij en mijn huid is erg kwetsbaar door de chemo en de operatie. Daar mag niet te veel spanning op komen te staan.

Borsten om trots op te zijn

Ik betrapte mezelf afgelopen week op de gedachte dat dit geen borsten zijn om trots op te zijn, terwijl ik eerder zo trots was op het lichaam dat ik had gekregen door gezonder te leven. Maar al snel verbeterde ik mezelf dat dit júist borsten zijn om trots op te zijn. Deze borsten betekenen - hopelijk - een leven zonder borstkanker. Ze laten zien dat ik kies voor het leven.

Daarnaast weet ik dat dit niet het eindresultaat is. De komende tijd worden de tissue expanders gevuld, en als ze eenmaal de gewenste grootte zijn, krijg ik nog een definitieve oplossing.

De eerste controle + uitslag van het weefselonderzoek

De afgelopen twee weken waren een rollercoaster, maar naarmate de pijn minder werd en mijn borsten rustiger begonnen te ogen, werd ik steeds opgewekter. Ja, het is allemaal kut (zo mag ik in de eerste zes weken mijn elleboog niet boven mijn schouder laten komen of fietsen), maar ook dit kan ik cheffen. Allemaal met het goede doel als stip op de horizon: weer zorgeloos het normale leven kunnen leiden.

Bij de eerste controle gisteren blijkt alleen dat die stip op de horizon nog weer wat verder naar achteren verplaatst moet worden. In principe geneest alles goed, maar het is het weefselonderzoek dat roet in het eten gooit.

Nog meer chemo

Allereerst het goede nieuws: in allebei mijn oksels en rechterborst is niets meer gevonden. Dat is geweldig. In mijn linkerborst is de tumor echter als het ware uit elkaar gevallen, waardoor er verspreid nog kankercellen zijn gevonden (RCB-II voor de kenners onder ons). Dat betekent dat ik helaas nog verder met chemo moet, al is het dan in pilvorm.

Hoewel ik wist dat dit een optie was, merk ik toch dat ik enorm teleurgesteld ben. Ik was er zo klaar voor om weer het normale leven op te pakken. Inmiddels staat mijn leven al acht maanden op z’n kop en in de afgelopen twee maanden zonder chemo droomde ik weer van een leven waarin ik zou kunnen hardlopen, feesten en werken, en al het andere wat je normaal als vanzelfsprekend beschouwd.

Het betekent ook dat we eventueel nóg later aan het IVF-traject kunnen beginnen met embryoselectie, want daarvoor moet je in ieder geval twee jaar klaar zijn met je behandeling. Het betekent dat ik 34 jaar ben als we kunnen starten en trouwe lezers weten dat ik door mijn BRCA1-genmutatie tussen de 35 en 40 jaar mijn eierstokken moet verwijderen om te voorkomen dat ik eierstokkanker kan krijgen.

Nog een (kleine) operatie

De echte curveball bij de uitslag van het weefselonderzoek was echter dat ze achter mijn tepel een klein stukje tumor van 4 mm hebben gevonden dat tijdens mijn behandeling daar is gegroeid. Achteraf is deze op mijn tussentijdse scan wel te zien, maar niet opgemerkt door de radioloog. Het betekent dat mijn linkertepel er alsnog af moet tijdens een korte operatie volgende week.

En ook dat is even slikken. Begin ik net mijn nieuwe realitiet (haha) te accepteren, en nu moet ik ook nog eens afscheid nemen van één van mijn tepels. Of allebei, mocht ik daarvoor kiezen. Waardoor ik me nog minder ‘normaal’ voel. Het betekent ook dat mijn herstel waarschijnlijk nog langer duurt en dat ik weer meer kans heb op een infectie.

Vertrouwen dat het goedkomt

Inmiddels heb ik geleerd hoeveel veerkracht ik heb, dus weet ik dat ik me ook hier weer doorheen ga slaan. Ook mogen we niet vergeten dat er vooral positief nieuws was. Ik heb er alle vertrouwen in dat het uiteindelijk allemaal goedkomt. Het duurt alleen wat langer dan gehoopt...

Information icon

We hebben je toestemming nodig om de vertalingen te laden

Om de inhoud van de website te vertalen gebruiken we een externe dienstverlener, die mogelijk gegevens over je activiteiten verzamelt. Lees het privacybeleid van de dienst en accepteer dit, om de vertalingen te bekijken.