Mijn grootste angst is niet het verliezen van mijn haar, of mijn borsten. Die realisatie kwam vlak na mijn diagnose, toen ik samen met Daan huilend in bad zat. Het was vrijdagavond, vrienden waren langs geweest voor een knuffel en een biertje, en het was de eerste keer dat ik besefte dat mijn leven ingrijpend ging veranderen. Het was ook de eerste keer dat ik bang was dat ik mezelf ging verliezen.

Vrolijk en positief

Deze angst had ik vaker in de weken die volgden. Hopelijk kunnen jullie beamen dat ik iemand ben die normaal eigenlijk altijd wel vrolijk is, die positief in het leven staat, van de kleine dingen geniet en graag lacht om haar eigen grapjes.

Maar op die grapjes en lolletjes kon ik mezelf niet meer echt betrappen. En het gevoel van somberheid dat af en toe op me neerdaalde, leek ik niet van me af te kunnen schudden. Ik merkte het ook op vakantie. Iedereen die weleens met mij in een andere omgeving is geweest, weet dat ik op elke straathoek roep hoe mooi het wel niet is. Nu moest ik bewust stilstaan bij de schoonheid om me heen, en dat in een prachtig land als Namibië.

Natuurlijk is ‘mezelf verliezen’ niet mijn allergrootste angst. Dat is het verliezen van mijn leven. Of eigenlijk nog meer: mijn dierbaren alleen achterlaten met hun verdriet, en er niet meer voor ze kunnen zijn. Maar toch staat het verliezen van mijn vrolijke persoonlijkheid ook hoog op het lijstje. Dat is wat mij, mij maakt.

Me steeds meer mezelf voelen

Inmiddels zijn we weer een aantal weken verder. De onzekerheid over mijn toekomst is er nog steeds, maar wel in mindere mate. Ik merk dat ik weer grapjes maak, en intense geluksmomentjes kan ervaren om de kleine dingen. Langzaam voel ik me weer een beetje mezelf worden, al is het met meerdere lagen. Ik kan namelijk ook intens verdrietig zijn. Er zijn jaarlijks een paar duizend mensen tussen de 18 en 39 jaar die de diagnose kanker krijgen. Waarom moet ik in hemelsnaam dit jaar één van die mensen zijn?

Hoewel ik een groot voorstander ben van positief blijven, ben ik ook een voorstander van lekker janken als het nodig is en praten over hoe je je voelt. Dat was ik eigenlijk altijd al, maar heb ik nu nog veel meer omarmd. Die realisatie heeft de angst om mezelf te verliezen wat getemperd. Het is goed om vrolijk te zijn en ervoor te kiezen om het mooie in het leven te zien. Maar andere gevoelens mogen er ook zijn. Ze maken me niet minder mezelf. Misschien zelfs wel méér.