Wat kan ik zeggen jongens… De rode duivel (oftewel: mijn nieuwe kuur) doet z’n naam eer aan. Nadat ik vorige week woensdag thuiskwam, ben ik meteen kotsmisselijk geworden en heb ik vijf dagen zo’n beetje niets anders gedaan dan op de bank liggen.

Sinds maandag ben ik weer een beetje levend, maar wel nog net aan. Hoewel het niet meer een opgave is om alleen al naar het toilet te lopen, heb ik nog steeds amper energie. Ook ben ik met vlagen misselijk, maar gelukkig niet meer zo erg als voorheen. Ik krijg wel nog kotsneigingen als ik aan bepaalde voeding denk (zoals geitenkaas).

Maar met mijn kotsfobie is er één pluspunt: ik heb niet één keer de longen uit mijn lijf gekotst. Dat kunnen we overigens niet over iedereen in dit huishouden zeggen, al ging het daar om een veel lekkerder soort vergif. ;-)

Operatie komt eraan

Ondertussen zijn de consults gestart bij de chirurg en plastische chirurg over mijn naderende operatie. Tot voor kort had ik hier nog weinig research naar gedaan, omdat het dan allemaal wel echt werd. Inmiddels heb ik veel ervaringsverhalen en foto’s bekeken. Dat is fijn, want dat helpt me straks een keuze maken, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik keihard heb gejankt bij het bekijken van de foto’s.

Door de genmutatie kies ik voor een dubbele borstamputatie. Anders is de kans namelijk heel groot dat de kanker terugkomt, zeker gezien mijn jonge leeftijd. En als ik iets kan doen om te voorkomen dat ik dit hele circus weer moet meemaken, dan doe ik het graag. In de eerste helft van de chemotherapie was ik hier best nonchalant over: ja hoor, neem ze maar, die moordmachines. Nu de operatie steeds dichterbij komt, ga ik dit steeds moeilijker vinden.

Afgelopen vrijdag vertelde de chirurg dat ze door de plek van mijn tumoren, mijn huid en tepels kunnen ‘hergebruiken’. Aan de ene kant super fijn, aan de andere kant ook een eng idee. Ik vroeg dan ook of dit de kans vergroot dat de kanker terugkomt, maar daar is geen sprake van. Er blijft een kans van minder dan 3% dat dit gebeurt, maar dat zou ook zo zijn als ze mijn huid en tepels niet gebruiken.

Hoewel dit natuurlijk een heel klein percentage is, werd ik een tijdje terug met mijn neus op de feiten gedrukt dat dit dus wel kan gebeuren. Ik kwam een post tegen op Instagram van een jonge vrouw met triple negatieve borstkanker die net was overleden. De kanker was teruggekomen achter haar prothese en werd pas opgemerkt toen het al was uitgezaaid.

Na de uitslag van de PET CT-scan aan het begin van mijn behandeling, bestond er bij mij geen twijfel meer over mogelijk dat ik dit ging overleven. Een andere uitkomst was simpelweg geen optie meer in mijn hoofd. Na dat Instagram-bericht ben ik dagenlang onrustig geweest en nog steeds hoor ik af en toe een stemmetje in mijn achterhoofd dat zegt dat ik hier ook nog steeds aan kan overlijden.

Social media

Over het algemeen helpt social media me juist enorm in deze periode trouwens. Het helpt me om te weten wat ik kan verwachten, en zeker de berichten van lotgenootjes die positiviteit in deze rotsituatie uitstralen, zijn enorm helpend. Zelf probeer ik ook wat meer te posten, om hopelijk zo hetzelfde voor iemand anders te kunnen betekenen. Al zal het feit dat ik veel alleen thuis ben ook meespelen bij deze behoefte. ;-)

Nu gaat gelukkig mijn herstelweek in, en kan ik hopelijk steeds meer doen om een beetje te genieten van het leven en de zomer. Laat dit voor jou misschien ook een teken om dat vooral te doen en dankbaar te zijn voor wat je lichaam je in staat stelt om allemaal te doen.