Aankomende woensdag is het alweer tijd voor mijn zevende behandeling. Dat betekent dat ik over de helft ben van mijn eerste 12 weken chemo en immunotherapie! Ik heb nog een lange weg te gaan, maar door het zo in stukjes op te delen, voelt het veel behapbaarder. En realiseer ik me ook dat de weken juist heel snel gaan.

De bijwerkingen nu

Hoe het inmiddels met me gaat? Ik begin de gevolgen van de behandeling echt te voelen. Na mijn bloedafname vorige week bleek mijn Hb-waarde onder normaal gezakt te zijn en dat merkte ik ook echt. Een te laag Hb wordt ook wel bloedarmoede genoemd.

Dat betekent onder andere dat ik iedere keer zwart voor de ogen zie als ik opsta, ik kortademig ben en me meer vermoeid voel. Omhoog bij een tunneltje fietsen zorgde er al voor dat ik enorm buiten adem was, en bij het hardlopen moest de 3 kilometer echt uit mijn tenen komen. Voor mij is het belangrijkste dat ik dit soort dingen wel blijf doen, want juist als ik hele dagen voor de tv hang voel ik me het meest ellendig.

Verder ben ik ook vaker misselijk, maar daar heb ik gelukkig tabletjes voor die goed werken. Naast de droge ogen en mond, heb ik nu ook last van een droge neus (en bijbehorende bloedneuzen). Af en toe heb ik buikpijn, hoofdpijn en last van opvliegers. Allemaal vervelend, maar wel goed te doen. Mijn meest vervelende bijwerking momenteel is de jeukende huiduitslag op mijn benen. Hopelijk krijg ik daar dinsdag tijdens mijn controle een crème voor aangeraden.

Niet meer onbezorgd door het leven

Ik krijg steeds vaker de vraag of ik het inmiddels een plekje heb kunnen geven. Dat vind ik lastig om te beantwoorden. Mijn eerste ingeving is ‘ja’ te antwoorden, maar er zijn genoeg dagen waarop ik gefrustreerd en emotioneel ben.

Omdat ik niet zomaar op een terras in de zon kan zitten (ik verbrand heel snel door mijn behandeling). Omdat ik altijd moet letten op dat ik iets te eten, mijn anti-misselijkheidstabletjes en water meeneem. Omdat ik mijn pruik of haarwerk op moet doen, of anders kan rekenen op blikken van anderen. Omdat ik heel bewust moet kiezen waar ik mijn energie aan besteed.

Begrijp me niet verkeerd: het is allemaal niet het einde van de wereld. Onbezorgd door het leven gaan zonder overal over na te denken, zit er alleen voor mij momenteel niet in.

Veel lukt nog wel

Meestal focus ik me echter op alles dat wel kan en lukt. Laatst was ik bijvoorbeeld getuige op de bruiloft van vriendin Sharon, waar ik het bijna volhield tot het einde. Zaterdag deed ik een spontane karaoke sessie met vrienden. En vrijdag ging ik een paar uur langs op kantoor. Ook mijn port-a-cath blijkt een verademing. Geen blauwe plekken meer van al het (mis) prikken, maar vooral: veel kortere ziekenhuisbezoeken. Het scheelt zoveel tijd.

Woensdag begin ik weer aan een nieuwe kuur: week 7 van de 12. Dat betekent: een zware sessie met twee verschillende chemo’s en immunotherapie. Na 12 weken volgt een scan om te kijken hoe mijn lichaam reageert. Daarna begin ik aan de tweede helft. 

Voor nu wil ik iedereen nog een keer bedanken voor alle steun en het medeleven. Alle kaartjes, appjes, vragen en bezoekjes worden gewaardeerd. Het betekent veel voor me.