“Een intensief behandeltraject heb je”, zegt de anesthesist. “Hoe voel je je?” De drie mensen die ik aan mijn bed heb verzameld lachen als ik antwoord dat ik niet mag klagen. “Ik denk dat heel veel mensen een ander antwoord zouden geven”, zegt hij. Ze hebben net gezien dat mijn infuus pas weer bij de derde keer prikken raak was. Maar ja, dat is ook de reden dat ik hier nu voor een operatie ben.

PAC plaatsen

Ik laat een port-a-cath (PAC) plaatsen, een klein, onderhuids kastje onder mijn sleutelbeen waardoor ze vanaf nu makkelijk toegang hebben tot mijn bloedbaan. Handig voor mijn chemo en immunotherapie, maar ook voor het bloedprikken. Daarbij was het ook de dag voor de operatie pas de vijfde keer raak. Ik vind het enorm spannend om de kleine operatie te ondergaan, omdat ik bijvoorbeeld ook nog nooit onder narcose ben geweest. Maar dat er een oplossing moest komen, was duidelijk.

Het is enorm onwerkelijk om naar de operatiekamer te worden gereden, jezelf van het bed naar de tafel te verplaatsen, je benen en armen te laten vastsnoeren en vervolgens wat hoofdjes te zien oppoppen van mensen die zich voorstellen, omdat ze je straks gaan opereren.

Van het moment vlak voordat ik in slaap viel, herinner ik me niets, net zoals vlak nadat ik wakker ben geworden. Het eerste wat ik me herinner is dat ze mijn bed naar de uitslaapkamer rijden en de tranen me over de wangen rollen. “Sorry dat ik zoveel huil”, zei ik. “Ik weet ook niet waarom.” Ze drukken me op het hart dat het heel normaal is. Ook door de spanning die vrijkomt.

Haasten naar de chemo

Vanaf dan wordt me meerdere keren verteld dat de operatie langer duurde dan verwacht. Niet vanwege een probleem met mij, maar met de tafel waar ik op lag. Wat er precies gebeurd is, weet ik nog steeds niet. Ik was nogal versuft op het moment dat ze dat uitlegden, maar uiteindelijk was ik daardoor pas om 13:15 uur op mijn kamer terug - in plaats van de 12:00/12:15 uur waar we eigenlijk op gerekend hadden.

Dat betekende dat ik snel nog een boterham met kaas kon wegwerken en mijn medicatie kon innemen, en dat ik daarna als de wiedeweerga naar de tweede verdieping moest om op tijd voor mijn zware chemobehandeling te zijn (lees hier hoe het ook alweer zat met mijn zware en lichte behandelingen).

Weekend weg met de fam

Na een lange en intensieve dag, kwamen we weer thuis. Even eten en vroeg naar bed, want de volgende dag stond een weekendje weg met mijn familie op de planning. Dat werd uiteindelijk een heel fijn weekend, maar die woensdag bleek er wel flink in te hakken. Voor het eerst sinds de start van mijn behandeling had ik dagenlang weinig energie en voelde ik me niet fit.

Natuurlijk had ik ook pijn van de operatie, maar de onzekerheid of mijn wonden goed genazen, vond ik eigenlijk nog veel zwaarder. Daarbij begonnen mijn haren nu echt uit te vallen. Iedere keer na een dutje of nacht was mijn kussen bezaaid en iedere keer dat ik in de spiegel keek, leek mijn haar weer dunner.

Tegelijkertijd voelde ik me schuldig tegenover mijn familie dat we het zo rustig aan moesten doen. Ik weet dat het nergens voor nodig is en dat samen tijd spenderen veel belangrijker is dan bijvoorbeeld een bezoekje aan de dierentuin. Toch baalde ik hiervan. Het weekend ervoor waren we nog op stap met de schoonfam en liep ik nog een dag zonder problemen rond in Phantasialand. Rationeel weet ik ook wel waarom zoiets nu niet ging, maar emotioneel gezien is het toch kut dat je niet meer alles kunt doen wat je wilt.

BRCA1-genmutatie

Ons bezoek aan Phantasialand liet overigens wel weer zien dat we nooit helemaal kunnen ontsnappen aan de kanker. Toen ik ‘s ochtends wakker werd, dacht ik opeens: mag ik überhaupt in een achtbaan met mijn chemo? In de wachtrij van een attractie werd ik gebeld door het ziekenhuis met informatie over mijn opname - net naast de speaker die een deuntje afspeelde. En aan het einde van de dag belde de klinische geneticus, met het nieuws dat ik de BRCA1-genmutatie heb. Met deze mutatie is er een 60 - 80% kans dat je in je leven borstkanker krijgt.

Aangezien borstkanker in mijn familie voorkomt, ik nog zo jong ben en ik in allebei de borsten een tumor blijk te hebben, was dit al de verwachting. Maar dit zo horen, midden in een druk pretpark is toch zwaar. Het betekent namelijk een aantal dingen:

• Als we een kind krijgen, is er 50% kans dat dit kind ook drager is. 
• Met de BRCA1-genmutatie heb je ook een verhoogd risico op eierstokkanker. Vaak laat je deze daarom preventief verwijderen tussen je 35e en 40e levensjaar.
• Het betekent een amputatie van beide borsten, in plaats van een borstbesparende operatie.

Een week van uitersten  

Kortom: het was een week van uitersten. Ik voel me dankbaar dat ik deze tijd met familie heb kunnen spenderen, maar nog dankbaarder dat we zo’n ongelofelijk fijn support system om ons heen hebben verzameld.

Niet alleen onze geweldige families: zoveel weken later worden we nog steeds verrast met steun uit allerlei hoeken. Vrienden van vrienden of familie die een kaartje sturen, een bos bloemen van een opdrachtgever, lieve appjes, de buren die voor ons klaarstaan. Zondagavond stonden vrienden zelfs voor de deur met fantastische matchende t-shirts: Tessa’s boob club.

Zo’n heftige periode zou ik niemand toewensen, maar het laat je wel realiseren hoeveel fijne, lieve mensen je om je heen hebt verzameld. Wát een geluk is dat. En zo zie je maar weer: ik mag echt niet klagen.