De laatste kuur van de eerste ronde
Ik heb al een tijdje niets geschreven, maar na mijn ‘dieptepunt’ van vorige blog, heb ik dit keer goed nieuws. Omdat behandeling 10 inmiddels ook binnen is, betekent dit dat ik aan mijn laatste kuur van carboplatin & paclitaxel ben begonnen!
Een nieuw dieptepunt
Begin juni had ik mijn zevende behandeling, een zware sessie: twee infusen met chemo en één met immunotherapie. Mijn moeder ging mee, dus de sessie zelf viel mee: lekker kletsen ter afleiding en mams toverde allemaal lekkere dingen uit haar tas. Wat volgde was echter een zware nacht en een nog zwaardere dag.
Op naar week 7
Aankomende woensdag is het alweer tijd voor mijn zevende behandeling. Dat betekent dat ik over de helft ben van mijn eerste 12 weken chemo en immunotherapie! Ik heb nog een lange weg te gaan, maar door het zo in stukjes op te delen, voelt het veel behapbaarder. En realiseer ik me ook dat de weken juist heel snel gaan.
Een spannende, zware én mooie week
“Een intensief behandeltraject heb je”, zegt de anesthesist. “Hoe voel je je?” De drie mensen die ik aan mijn bed heb verzameld lachen als ik antwoord dat ik niet mag klagen. “Ik denk dat heel veel mensen een ander antwoord zouden geven”, zegt hij. Ze hebben net gezien dat mijn infuus pas weer bij de derde keer prikken raak was. Maar ja, dat is ook de reden dat ik hier nu voor een operatie ben.
Mijn grootste angst
Mijn grootste angst is niet het verliezen van mijn haar, of mijn borsten. Die realisatie kwam vlak na mijn diagnose, toen ik samen met Daan huilend in bad zat. Het was vrijdagavond, vrienden waren langs geweest voor een knuffel en een biertje, en het was de eerste keer dat ik besefte dat mijn leven ingrijpend ging veranderen. Het was ook de eerste keer dat ik bang was dat ik mezelf ging verliezen.
Mijn haar eraf en de tweede behandeling
De tweede behandeling zit erop! Dit keer stond er slechts één infuus van een uurtje op de planning, dus we zouden zo weer buiten staan, dachten we. Maar dat liep even anders dan gepland…
De eerste chemobehandeling
De spits is eraf! Woensdag begon ik met mijn eerste chemokuur. Voor alle nieuwsgierige aagjes daarom een blog over hoe zo’n chemokuur (en mijn totale behandeling) er nu eigenlijk uitziet.
Op reis
Wie mij op Instagram volgt, heeft ongetwijfeld de ene na de andere mooie foto van Namibië voorbij zien komen. Hoe kan het ook anders bij zo’n magisch land, met natuur waar je mond bij elke nieuwe bocht weer openvalt. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat we deze reis hebben kunnen maken. En niet alleen door de wilde dieren en prachtige landschappen. Het bood ook de kans om de afgelopen periode te verwerken, goede gesprekken te voeren en de tranen af en toe de vrije loop te laten.
Geen uitzaaiingen!
Als je na mijn vorige blog hebt gegoogled naar triple negatieve borstkanker, weet je dat het een agressieve vorm is die snel groeit, met een hoog risico op uitzaaiingen. Zoals ik al zei was ik na mijn diagnose erg gespannen of dit het geval was. Vooral omdat er immers ook al twee plekjes in mijn oksel waren gevonden.
Dagboek van een dertiger
(met borstkanker)
Vanaf het moment dat ik op maandag, twee weken geleden, een flinke knobbel in mijn borst ontdekte, had ik het gevoel dat het foute boel was. Tegelijkertijd wil je jezelf niet gek maken. Het overgrote deel van knobbels in de borst is namelijk goedaardig, zoals de huisarts me ook meegaf.