Afgelopen vrijdag had ik mijn MRI. Tijd om de tussenstand te bepalen na 12 weken chemo en immunotherapie. Wat blijkt? Al die narigheid is niet voor niets! De tumor in mijn rechterborst is niet meer zichtbaar. De klieren in mijn oksel zijn rustig. En de tumor in mijn linkerborst is geslonken van 4 naar 2 centimeter. Je begrijpt het: reden voor taart!

De MRI
Vrijdagochtend om 08:40 uur moest ik al in het ziekenhuis zijn. Ik kreeg een blauwe ziekenhuisjurk aan met klittenband aan de voorkant en moest zo’n 20 minuten in een soort superman pose in het apparaat stil liggen. Oftewel: op mijn buik, borsten in voorgevormde cups en mijn armen gestrekt boven m’n hoofd.

Door het enorme lawaai dat zo’n apparaat maakt, krijg je oordopjes in en een koptelefoon met de radio op je hoofd. De vorige keer had ik de fout gemaakt geen voorkeur door te geven en moest ik het met oude mannen-muziek doen. Daar had ik van geleerd. Maar zelfs met deze voorzorgsmaatregelen schrik je je helemaal het lazarus als de scan wordt gemaakt. Het geluid is een soort kruising tussen een alarm en aliens die met de aarde proberen te communiceren, waardoor mijn hoofd altijd in de paniekstand schiet.

Goed, de scan was gelukt, zeiden ze. Ik had keurig stilgelegen, maar verder laten ze niets merken over wat de uitslag kan zijn. Pas op dinsdag had ik een afspraak met mijn oncoloog. Hoewel de uitslag geen directe gevolgen zou hebben, was ik toch erg onrustig. Natuurlijk hoop je op goed nieuws. Alle lieve appjes lieten me zien dat ik niet de enige was: dat doet me veel.

Nieuwe kuur wordt uitgesteld
Zoals je inmiddels weet, kwam het goede nieuws er gelukkig ook. Erg opgelucht en blij kwamen we het gesprek met de oncoloog uit. Wel bleken mijn bloedwaarden niet goed genoeg om deze week te starten met de nieuwe kuur (je weet wel, die gezellige die ook wel de rode duivel wordt genoemd…) Vorige week was het ook al kantje boord en mocht ik uiteindelijk zelf kiezen: de laatste paclitaxel laten vallen of toch door laten gaan. Uiteindelijk koos ik ervoor om die laatste ook te ondergaan. Dan kan ik later zeggen dat ik er écht alles aan heb gedaan.

Nu was mijn oncoloog duidelijk: mijn eerste AC kuur moet een week worden opgeschoven. Een kleine teleurstelling, maar uiteindelijk is het misschien wel fijn om een weekje rust te krijgen. Met de goede uitslag in de pocket ga ik in ieder geval vol goede moed de tweede helft aan.