Wie mij op Instagram volgt, heeft ongetwijfeld de ene na de andere mooie foto van Namibië voorbij zien komen. Hoe kan het ook anders bij zo’n magisch land, met natuur waar je mond bij elke nieuwe bocht weer openvalt. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat we deze reis hebben kunnen maken. En niet alleen door de wilde dieren en prachtige landschappen. Het bood ook de kans om de afgelopen periode te verwerken, goede gesprekken te voeren en de tranen af en toe de vrije loop te laten.

Iedere week chemo

Want hoewel we ook intens hebben genoten, was helemaal onbezorgd op vakantie gaan er natuurlijk niet bij. Zo was er op de eerste dag van onze road trip het gesprek met mijn oncoloog - de voorwaarde dat we dat deze reis mochten maken.

Dat had sowieso wat voeten in de aarde in een land als Namibië (het patiëntenportaal en Zoom-gesprek bleken ter beveiliging niet toegankelijk vanuit daar…). Maar het was ook even slikken toen ik hoorde dat ik de eerste 12 weken iedere week chemotherapie zal krijgen. Ook zal ik iedere 6 weken immunotherapie krijgen. Dat is fijn, want dat helpt me beter te worden, maar brengt ook weer meer mogelijke bijwerkingen met zich mee.

Wat je verder niet zag…

Wat je verder niet zag op de foto’s was de pijn, ongetwijfeld verergerd door de kilometerslange hobbelige grindwegen met gaten. De beveiligde mail die ik kreeg met de boodschap dat in mijn rechterborst toch ook een tumor is gevonden van 2 tot 3 centimeter. De angst die me meerdere keren om het hart sloeg, omdat ik het idee had dat de knobbel was gegroeid. De onzekerheid over hoe de komende periode eruit gaat zien. En de twijfel over wat ik met mijn haar wil doen: preventief afknippen om een haarwerk met mijn eigen haar te kunnen maken, of toch kiezen voor een pruik.

Op de laatste dag had ik ten slotte een belafspraak met de gynaecoloog. Voor mijn vakantie had ik bloed laten prikken om de AMH-waarde te bepalen. Deze waarde zegt iets over hoeveel eitjes er nog zijn en of dat gemiddeld is voor mijn leeftijd.

Ook dat bleek een stressvolle afspraak te zijn, en niet alleen vanwege het gebrekkige bereik in Namibië, dat gelukkig op het goede moment terugkeerde. Ik vond het spannender dan ik vooraf had verwacht om deze waarde te horen, een bevestiging dat ik toch wel erg graag kinderen wil. Het was een opluchting dat mijn voorraad eitjes hoger dan gemiddeld was voor mijn leeftijd, waardoor ik dit voor mijn gevoel even kan ‘parkeren’.

Het startschot van mijn behandeling

Amper vier uur na thuiskomst, kwam vrijdag het voor ons symbolische startschot van mijn behandeling. Ik kreeg mijn eerste injectie om me chemisch in de overgang te brengen. Dit helpt mijn eierstokken beschermen en de schade van de chemotherapie te verminderen. Gisteren (maandag) moest ik een hartfilmpje laten maken en had ik een voorgesprek over alle mogelijke bijwerkingen (dat is zo’n beetje alles wat je je kunt bedenken) en tips om de komende periode zo goed mogelijk door te komen.

Morgen start ik met mijn eerste kuur. Ik ben zenuwachtig over hoe het zal zijn en hoe ik me zal voelen, maar de grootste spanning is weggevallen. Gek genoeg ben ik blij dat we nu van start gaan, want ik wil nu gewoon gaan vechten om uiteindelijk mijn normale leven terug te krijgen. Dus eindig ik deze blog met een dikke middelvinger naar mijn kanker. Maak je borst maar nat! ;-)