De spits is eraf! Woensdag begon ik met mijn eerste chemokuur. Voor alle nieuwsgierige aagjes daarom een blog over hoe zo’n chemokuur (en mijn totale behandeling) er nu eigenlijk uitziet.

Laat ik beginnen met het belangrijkste: het gaat goed met me. Natuurlijk ben ik niet topfit. Ik ben sneller vermoeid en heb verder vooral last van droge ogen (en daardoor moeite met licht/lezen) en een droge mond (en daardoor moeite met scherp eten en een pijnlijke mond). Maar verder mag ik niet klagen. Ik heb wat gesport, wat gewerkt, wat getuinierd en wat gerust. Ik doe alles tranquillo. En zoals vriendin Annebel al opmerkte: dat zouden we wellicht sowieso wat meer in het leven moeten doen.

Af en toe zit ik op het randje van misselijkheid. Maar dan eet ik even wat, en dan vervliegt dat weer.

Wat houdt een chemokuur in?

Een chemokuur duurt bij mij drie weken. Op dag 1, afgelopen woensdag dus, trapte ik af met twee verschillende chemo medicijnen en immunotherapie. Op dag 8 en dag 15 krijg ik een ‘lichte’ variant. Dit betekent dat ik slechts één van de chemo medicijnen krijg en ook geen immunotherapie.

Dan begint het riedeltje weer van voren af aan, met één groot verschil: immunotherapie krijg ik slechts één keer in de zes weken. Mijn tweede kuur begint daarom alleen met de twee verschillende chemo medicijnen. Volg je het nog? ;-)

Dit zal voor nu het schema zijn voor de eerste 12 weken. Daarna gaan we kijken met scans hoe mijn lichaam op de behandeling reageert.

De eerste behandeling: hoe was het?

Voor mijn eerste chemokuur werd ik naar een ziekenhuisbed geleid in een kamer met drie oude opaatjes. Alle drie even doof, en zodra er een alarm afging van het infuus (naast hun hoofd) van één van deze mannen, keken ze verward om zich heen: “Is dat die van mij?”

“Je ligt nu net op de kamer met drie oude mannen”, zei de verpleegkundige terwijl een ander zich verstaanbaar probeerde te maken bij mijn buurman. “Dat is niet altijd het geval hoor.”

Voor de dagbehandeling kan je zowel in een bed als een stoel terechtkomen, legde ze uit. In de stoelen zie je vaak wat jongere patiënten. Maar zo voor een eerste lange behandeling, was het bed eigenlijk wel prima.

Eerst moest het infuus geprikt worden. Ik ben niet makkelijk te prikken (daarom ben ik vroeger zelfs afgewezen als bloeddonor), maar uiteindelijk lukte dit. Toen kreeg ik drie zakjes toegedruppeld, eerst één van een half uur en daarna twee van een uur. Tussendoor moet je een kwartiertje ‘spoelen’ met een zoutoplossing. Ik had een hele chemo survival kit mee, met tijdschriften, puzzelboekjes, een rubikscube, oortjes en mijn e-reader. Twee half uitgelezen tijdschriften en het begin van de podcast Het Habbo-mysterie verder, mocht ik alweer naar huis.

En zoals ik al zei: sindsdien gaat het verder goed met me, al voel ik me wel een beetje brak. Hebben al die jaren met iets te veel biertjes op me toch nog ergens voor getraind.