Als je na mijn vorige blog hebt gegoogled naar triple negatieve borstkanker, weet je dat het een agressieve vorm is die snel groeit, met een hoog risico op uitzaaiingen. Zoals ik al zei was ik na mijn diagnose erg gespannen of dit het geval was. Vooral omdat er immers ook al twee plekjes in mijn oksel waren gevonden.

De PET-CT scan

Maandag was het daarom tijd voor een PET-CT scan. Voor dit onderzoek krijg je een radioactieve vloeistof toegediend en moet je voor de scan een uur op bed liggen in een halfdonkere kamer. Je mag niet lezen, muziek luisteren of met iemand kletsen. Het doel is zoveel mogelijk te ontspannen.

Dat lees je goed: een uur naar het plafond staren is normaal al een lastige opgave in deze tijd met veel prikkels. Maar zoveel mogelijk ontspannen als je op het punt staat een scan te ondergaan om te kijken of de kanker is uitgezaaid, dat is echt next level. Als het inderdaad was uitgezaaid, zou ik waarschijnlijk niet meer kunnen genezen.

Ik probeerde mezelf niet gek te maken, maar toch heeft gedurende de week elk lichaamsdeel en orgaan op het verdachtenlijstje van uitzaaiingen gestaan. Ik was misselijk, wat betekende dat? Maakte mijn buik altijd al zoveel lawaai? Ik heb zelfs gegoogled of je kanker kan krijgen in je schaamlippen. (Ja, dat kan. En ja, dit is de too much information waar ik je al voor had gewaarschuwd.)

De verlossende woorden

Woensdag, een ruime week na mijn diagnose, kreeg ik na een slapeloze nacht de verlossende woorden van de chirurg: er zijn geen uitzaaiingen gevonden. Er is wel nog een verdachte plek gevonden in mijn andere borst, waar een biopt van moest worden genomen. Maar dit heeft nu verder geen gevolgen voor mijn behandelplan. 

Een enorme opluchting. Het geeft moed dat ik dit ga verslaan. En nog meer fijn nieuws: we kregen van de oncoloog groen licht om een verkorte versie van onze reis te doen. Op voorwaarde dat ik dinsdag een consult via een videocall doe, mogen we onze rondreis door Namibië maken.

Met heel veel gepuzzel en meedenken vanuit het ziekenhuis is het gelukt om dit mogelijk te maken. Echt, het personeel bij het borstkankercentrum in het Reinier de Graaf gasthuis in Delft, is zo ontzettend lief. Sowieso iedereen in het ziekenhuis die me heeft geholpen, ook bij de scans en andere gesprekken, was geweldig. Ze voelen feilloos aan wanneer ik een grapje nodig heb, een luisterend oor, of geruststelling.

Wat er speelt (en wat nog komt)

Afgelopen week stond verder in het teken van gesprekken over de gevolgen van de borstkanker (of eigenlijk de chemo) voor onze kinderwens, het onderzoek of ik een erfelijke aanleg heb en een eerste gesprek over de operatie na de chemo. Maar dat zijn allemaal onderwerpen voor een volgende keer.

Vandaag kwam ik voor de derde keer deze week in het ziekenhuis voor een pittige biopt (er moest weer flink wat geduwd worden en er zijn weer wat traantjes gelaten). Morgen staat er een nul-meting en beweegadvies bij de fysio op de planning. En nu opeens ook inpakken! Wat een rollercoaster. Deze vakantie was al heel bijzonder, maar ik weet zeker dat we er nu helemaal intens van gaan genieten.